Bloemeneiland zonder strand

Vreselijke beelden van Madeira. Het noodweer, de modderstromen en de slachtoffers van dat natuurgeweld. De drijvende bloempot, zoals het eiland wel wordt genoemd, kreeg teveel water ineens, God schoot uit met de gieter.
Pak een vel papier, maak er een prop van en je hebt een maquette van Madeira. Giet er een glas water over uit en kijk hoe het water zich een weg baant door de plooiingen naar beneden. Dat is wat er gebeurde op Madeira.
Het Portugese eiland herstelt zich langzaam en toeristen worden weer uitgenodigd op bezoek te komen. In de Nederlandse media duikt regelmatig het woord strandtoerisme op als het over Madeira gaat, maar de toerist die zich verheugd op een strandvakantie komt op Madeira bedrogen uit.
Madeira is geen Mallorca en ook geen Tenerife. Het eiland is ooit door vulkanische activiteit opgerezen uit de Atlantische oceaan. De kustlijn bestaat op veel plaatsen uit steile rotswanden en waar het wel vlak is, ligt vooral zwart gesteente en geen mooi fijn zand. Voor strand moet de toerist met een bootje vanuit de haven van hoofdstad Funchal naar het eilandje Porto Santo dat vijftig kilometer ten noordoosten van Madeira ligt.  In de hoofdstad Funchal is ook geen uitgebreid uitgaansleven met rijen discotheken, maar hotels, waar vooral Engelse gasten om vier uur ’s middags een kopje thee in de tuin drinken. Winston Churchill bezocht het eiland regelmatig. Het is een eiland om tot rust te komen. 
Madeira betekent hout. Vroeger, voor de komst van de Portugese ontdekkingsreizigers Zarco en Teixeira was het eiland dicht begroeid met bomen. Die werden gekapt om ruimte te maken voor de landbouw, o.a. suikkerriet en wijnbouw, en het hout werd gebruikt voor het bouwen van karvelen. Een ingenieus irrigatiesysteem van smalle gootje en kanaaltjes, de levada’s, transporteerde het water naar de akkers, aangelegd door de steile hellingen af te graven en terrassen aan te leggen.
Het houteiland werd een bloemeneiland. Door het ideale klimaat heeft het eiland het hele jaar door een bloeiende flora. Het kan dus ook iedere dag van het jaar regenen. Met  mijn reisorganisatie SRC-Cultuurvakanties ben ik regelmatig op Madeira geweest. Iedere ochtend keken we gespannen naar de bergen achter Funchal om te kijken of de eerste wolken zich al aandienden. Een strakblauwe hemel in de ochtend geeft geen enkele garantie voor de rest van de dag. Negen van de tien keer reden we de door een hardnekkige mist over de hoogvlakte van Porto Moniz naar Paúl da Serra, op 1500 meter. Ook de wandelaars die het traject van Pico do Areeiro (1818 meter) naar Pico Ruivo (1862 meter) hebben gelopen, weten hoe het kan spoken midden op het eiland, zoals ook te zien is op de foto hier rechts.
Dus maar niet naar Madeira? Nee, integendeel. Wie van bloemen en planten houdt, waant zich er in het paradijs en ook voor culinaire reizigers is het smullen. Specialiteiten op Madeira, de degenvis (peixe-espada) en de espetada, een enorme vleesspies die boven het open vuur wordt klaargemaakt.  En dan is er nog de lokale likeur, poncha. Een brouwsel van rum, honing en citroen. Met een bijzondere bijwerking. Misschien dat poncha ooit aan de wieg heeft gestaan van de geboorte van Cristiano Ronaldo, de Zoon van Madeira.
Advertenties

Tags: ,

Eén reactie to “Bloemeneiland zonder strand”

  1. Cor Says:

    Zowel Madeira als Porto Santo zijn bijzonder mooie eilanden. Gelukkig is Porto Santo nog niet zo toeristisch als Madeira. Desondanks blijft ook Madeira een attractief reisdoel. Het noodweer met de vele doden heeft me erg aangegrepen. Goed verhaal trouwens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: