Twee oude mannen voeren de zwerfkatten die een thuis hebben gevonden in de spelonken van het stadion. Achter hen liggen de blauwe stoeltjes die ooit meedreunden op het ritme van de samba hoog opgestapeld. Het veld waar ooit Pelé, Zico en nog niet zo heel lang geleden Ronaldinho hun acties maakten, is veranderd in een bouwput. Boven het stadion kijkt een grijze hemel lijdzaam toe. Af en toe valt er een traan. Het Maracaná is volledig gestript. De opknapbeurt moet voor het WK voetbal van 2014 zijn afgerond. Mijn lokale gids in Rio, Ceci, had me al gewaarschuwd. Het zijn geen tijden om naar het Maracaná te gaan. Maar als je dertig jaar geleden in je dorp het alleenrecht had om Zico te mogen zijn, en je hebt een vrije dag in Rio, dan wil je toch het stadion van je jeugdidool zien, ook al is dat stadion nu niet meer dan een betonnen kadaver. De officiële cijfers zeggen dat er 300 miljoen dollar moet worden geïnvesteerd om Maracaná nieuw leven in te blazen, maar die begroting zal ver worden overschreden.  800 miljoen dollar schijnt meer in de richting te komen. Het was goedkoper geweest om het stadion af te breken en een nieuw Maracaná te bouwen, maar in Rio wilde men zoveel voetbalhistorie niet tegen de vlakte gooien. Het is de vraag of het Maracaná wel zijn glans terugkrijgt. De tijden dat er 200.000 toeschouwers het stadion vulden (bij een concert van Tina Turner waren er ooit 280.000 fans aanwezig) zijn definitief voorbij. In het nieuwe Maracaná is op last van de FIFA straks plaats voor 75.000 toeschouwers. Maracaná krijgt een nieuw gezicht, nieuwe stoeltjes, een nieuw dak, voorzieningen die bij de 21e eeuw horen. De hemelsblauwe kleur die de buitenkant siert, zal wel blijven, en dat is juist een detail dat veel cariocas liever hadden weggepoetst. Bij de opening van het Maracaná, aan de vooravond van het WK in 1950, was bedacht om het stadion aan de buitenkant te beschilderen met de kleur van het winnende land. Iedereen dacht dat het wit zou worden, de kleur van het shirt waarin Brazilië in die tijd speelde. Maar het was Uruguay dat het WK won en sindsdien draagt Maracaná de kleur van de Latijnse Azuri. De enige voetbalhistorie biedt nu het provisorische museum waar de bezoeker in de hall of fame  de voetafdrukken van de grote Braziliaanse voetballers en Franz Beckenbauer kan zien, een roestig draaihekje dat is blijven stilstaan op 162.889 bezoekers. De officiële naam van het stadion is sinds 1964 overigens Estadio Jornalista Mário Filho, als eerbetoon aan de oprichter van het Jornal dos Sports. Maracaná, de populaire naam van het stadion, is afkomstig van een vogeltje dat vroeger voorkwam in de omgeving waar het stadion staat. Liep nog vergeefs een ronde om het stadion om te ontdekken of er misschien nog een carioca-versie zou zijn van bar Meerzicht, waar de rijke geschiedenis van het stadion in leven wordt gehouden door de verhalen van oude mannetjes en foto´s aan de muur.    

 De jongen op de foto hiernaast mag in deze winkel een cd kopen en waarschijnlijk kan hij dat ook, zo duur zijn gekopieërde cd´s niet op Cuba. De verkoper kan de cd´s  in zijn ´toptienda´ in de calle Obispo in Habana Vieja aanbieden en mag dat sinds kort ook nu de Cubaanse regering het werken voor eigen rekening, de cuenta propia, stimuleert om de vijfhonderdduizend overbodige functionarissen aan het werk te krijgen. De Cubaanse cijfers zeggen dat er op Cuba 4,95 miljoen mensen werken, waarvan er 4,1 miljoen voor de staat werkt. Van die 4,1 miljoen is bijna een kwart overtollig en moet een andere baan gaan zoeken of zzp´er worden. Maar kúnnen die honderduizenden ambtenaren ook allemaal een eigen zaak opstarten. Wie heeft er voldoende startkapitaal, wie heeft marktonderzoek gedaan naar de levensvatbaarheid van een eigen onderneming, of het nu gaat om het plastificeren van documenten of het verkopen van cd´s. Het lijkt of op Cuba steeds meer mag. Het laatste nieuws is dat Cubanen nu een huis mogen kopen en verkopen. Dat is vooral goed nieuws voor de Cubanen die de papieren al in orde hebben om het eiland te mogen verlaten en nu met de verkoop van hun huis een aardig centje op hun reis kunnen meenemen. Voorheen verviel het huis aan de staat als de persoon op wiens naam het huis stond het eiland definitief verliet. Cubanen mogen ook een mobiele telefoon aanschaffen en gebruik maken van internet. Maar wie kunnen dat. Internet in huis is onbetaalbaar en in hotels en bij de Cubaanse telecommunicatiemaatschappij Etecsa betaal je 3 CUC per half uur, omgerekend 1,35 euro. Het maandsalaris op Cuba schommelt rond de 12 euro.  En wat zal de prijs van een woning worden? Ik vroeg het aan mijn Cubaanse gids, maar die had geen idee. En dat zal ook gelden voor de mannen die dagelijks op de paseo de Prado in Havanna bijeenkomen om hun huis te ruilen. Wie bij de centrale bank geld gaat halen voor het kopen van een huis, zal met argwaan worden bekeken, dus waarschijnlijk zal het grootste gedeelte van de koop onder de tafel gebeuren. Op die manier werden nu al huizen illegaal gekocht en verkocht. Dat geldt voor meer besluiten die de regering heeft genomen. Veel Cubanen hadden al een handeltje voor de Cubaanse regering er toestemming voor gaf. Misschien dat Raúl Castro de Cubanen vrijheid geeft om te gaan ondernemen, om op die manier meer toezicht te kunnen houden. Bij iemand die illegaal een handeltje heeft, kun je geen belasting heffen. En het innen van belastingen is een groot bijkomend voordeel voor de regering bij het vrijgeven van veel beroepen of het nu om een bewaker/schoonmaker bij een openbaar toilet of stadspark gaat of de maker en verkoper van bloemstukken. 

Dit is de Kaap van Finisterre, of Fisterra, zoals ze in Galicië zeggen. Al in de tijd van de Romeinen werd deze naam aan de kaap gegeven. Voor hen was dit punt het einde van de wereld. De kust heet daarom ook la costa de muerte, de kust van de dood. Want vanaf deze plaats zag men iedere avond de zon in de zee sterven. Het einde, de dood, de woorden zijn verweven met de kaap. Tot op de dag van vandaag. Voor de pelgrims die vanuit Santiago doorlopen naar de kaap is dit het definitieve einde van hun tocht, en veel vissers voeren in de gevaarlijke zee rond Finisterre een strijd met de dood. Vier jaar geleden kwam ik als pelgrim aan op de kaap. Maar ik was er niet meer bij toen ‘s avonds bevriende pelgrims de zon zagen ondergaan en een aantal kledingstukken verbrandden, een ritueel dat teruggaat naar de donkere middeleeuwen. Vorige week was ik er met een groep toeristen.  Het was het einde van de reis, de volgende dag vloog de groep weer naar Amsterdam. Voor mij was het het einde van het reisseizoen op Europees grondgebied. Het seizoen begon dit jaar in maart op Tenerife en langs Madrid, Toledo, Segovia, Ávila, Malaga, Ronda, Sevilla, Córdoba, Granada, Alhama de Granada, Trujillo, Cáceres, Yuste, Plasencia, Salamanca, León, Oviedo, Bilbao, San Sebastián, Pamplona, Zaragoza, Barcelona, Vitoria Gazteiz, Burgos, Ponferrada en Santiago de Compostela, kwam ik aan op Finisterre. Het seizoen gaat verder aan de andere kant van de grote plas. Morgen naar Cuba en dan in november nog een reis door Perú, Bolivia, Argentinië en Brazilië.  

Het woord kathedraal is afgeleid van het Griekse woord kathedra. Het is de naam voor de zetel van  de bisschop. Zoals er in een stad maar één kathedraal kan staan, zo is er in het Spaanse voetballand ook maar één stadion dat zich de Kathedraal mag noemen. Die kathedraal staat in Bilbao, het is de bijnaam van het stadion San Mamés, waar Athletic Club de Bilbao speelt. Het stadion ligt net als de traditionele Engelse stadions in een woonwijk. Aan een kant nog maar, want achter de hoofdtribune ligt nu een grote bouwput, waaruit over een paar jaar de nieuwe kathedraal moet verrijzen. Ooit stond op het plaats van het stadion een klein kerkje. Toen dat kerkje tegen de vlakte ging, zeiden de bouwers van het stadion dat er een kathedraal voor in de plaats zou komen.In het stadion houdt de vergelijking met een kathedraal al snel op. Ruim twee weken geleden kreeg ik van mijn vaste chauffeur in het Baskenland twee seizoenskaarten voor de wedstrijd tegen Villareal. Athletic was de competitie met de nieuwe trainer Bielsa slecht begonnen. Na vier wedstrijden had de club nog maar een schamel punt. Tegen Villareal ging het nog niet veel beter, tot ongenoegen van ‘de parochianen’ die hun ongenoegen duidelijk lieten blijken. Naast de gebruikelijke scheldwoorden als hijo de puta, imbécil en cabrón, kwamen ook originele varianten voorbij als ‘ik poep op de schedel van je moeder’ . Om ons heen hoorden we ook veel nationalistische tirrades, want als de scheidsrechter in de ogen van de aanhang van Athletic even tegen de club fluit, is hij gelijk ‘un profundo españól’ die de Basken benadeelt. Athletic is een Baskische club pur sang. Alleen spelers uit Baskenland, Navarra, waar clubheld Fernando Llorente vandaan komt, en La Rioja mogen de clubkleuren verdedigen. De verdediger Fernando Amorebieta werd in Cantaura, in Venezuela geboren, maar die heeft gezien zijn achternaam ongetwijfeld Baskische ouders. De wedstrijd tegen Villareal eindigde in 1-1, maar inmiddels heeft Athletic wel de Europacupwedstrijd tegen Paris St. Germain en de Baskische derby tegen Real Sociedad gewonnen. Het grote voordeel van een stadion in een woonwijk is, dat je na de wedstrijd niet met trein, auto of metro nog een stuk moet rijden om de avond een aangename voorzetting te geven. Wij hoefden alleen maar de Licenciado Poza een stuk in te lopen met de stadsplattegrond, waarop een vriendin uit Bilbao een aantal tapasbarren met hun specialiteiten had aangegeven. We aten tortilla con chorizo in Estoril, bonito y alegria in Maracay, Milhoja de queso in Gaztandegi en in de bar tegenover Batzoki de pintxo moruno en champión de la plancha, vergezeld door een aantal glazen heerlijke rode Crianzawijn uit de Rioja Alavesa. Met zulke geneugten vergeet zelfs de meest verstokte aanhanger van Athletic voor even de magere resultaten van zijn club.  

Maar laten we beginnen met het belangrijkste schilderij van Antonio López, hierboven op de foto. Dit is het realistische schilderij van de Gran Via, al zullen degenen die de Gran Via kennen zich afvragen waar alle auto´s zijn die normaal door deze straat razen. Dus zo realistisch is het schilderij ook weer niet. López liet het gezichtsbepalende gebouw van Metropolis aan het begin van de Gran Via buiten het schilderij. Het doek hangt nu in het Thyssen Bornemisza in Madrid. Een kleine twee weken geleden bezocht ik de tentoonstelling, de meest complete van het werk van López, met het idee om daarna een post te wijden aan de expositie. Maar door tijdgebrek was het daar tot vandaag niet van gekomen. De tentoonstelling eindigt op zondag en alle kaarten zijn tot en met de laatste dag uitverkocht. Maar de fans van de schilder krijgen een herkansing in Bilbao. Want de hele collectie verhuist na 25 september van het Thyssen naar het museum van Schone Kunsten in Bilbao, waar de expositie van 6 oktober tot en met 22 januari wordt gehouden. Antonio López was zelf deze week al in Bilbao om studies te maken voor een werk dat Bilbao als thema krijgt. En voor López was er geen betere plaats om het eerste onderzoek te doen dan op het dak van de 165 meter hoge Torre Iberdrola, het hoofdkantoor van de Baskische gasmaatschappij. López zoekt het met zijn schildersezel graag hoog op. In Madrid schilderde hij verschillende wijken van de hoofdstad vanaf hoge gebouwen, zoals vanaf de brandweertoren van Vallecas.   Het schilderij boven deze post maakte hij vanaf het asfalt, maar voor het werk van andere delen van de Gran Via klom hij naar verschillende dakterassen. Het waren vooral die schilderijen waar de Madrilenen bij stil stonden om te kijken of ze gebouwen en straten op het doek herkenden. Maar ook het schilderij van de nieuwe koelkast had veel belangstelling, omdat het voor veel mensen een herkenbaar beeld is. Waarschijnlijk geldt dat niet voor veel bezoekers voor het schilderij  Het Toilet en het Raam, een schilderij van een vies toilet. Het vuil druipt van de tegeltjes af. López moet uren hebben gekeken naar deze viezigheid, maar trok er zijn neus niet voor op om het zo realistisch mogelijk op het doek te brengen.  Nu vergapen de bezoekers zich voor een schilderij van een vieze wc waar ze waarschijnlijk nooit naar binnen zullen gaan.

Dat hadden ze niet kunnen bedenken, toen ze op vrijdag wegreden Tull en ´t Waal, een klein dorpje in de buurt van Utrecht. Een dag later stonden ze op een balkon van de Plaza Mayor recht tegenover het podium, waar de Galicische band Milladoiro optrad. Het was voor mij ook een verrassing, had mijn camera thuis laten liggen en maakte de foto boven deze post met mijn mobieltje. Een paar dagen eerder hadden ze gebeld dat ze op de reis naar het zuiden van Spanje wilden overnachten in Salamanca. Maar op zaterdag kwamen ook vrienden uit Burgos over en daarmee hadden we afgesproken om naar het concert van Milladoiro te gaan. Maar het was natuurlijk geen probleem dat de Hollandse gasten zich aansloten. Toen we wat dronken bij een van de kraampjes die nu tijdens de feesten van Salamanca overal op straat staan, werden de vrienden uit Burgos gebeld door een vriendin uit Salamanca die met hen wilde afspreken, waarna de Hollandse vrienden, vrienden uit Burgos en wij onze weg naar het plein vervolgden via het café waar de vriendin uit Salamanca was. Zij was daar met familie uit Texas die op vakantie waren in Salamanca. Uiteindelijk ging een groep van vrienden uit Nederland en Burgos, vriendin uit Salamanca en familie uit Texas naar de Plaza Mayor, waar de familie uit Texas een appartement had gehuurd. Later sloten ook nog vier andere vrienden van de vrienden uit Burgos aan. Daar stonden we in een klein appartement met een balkon met uitzicht op het plein en het podium. Vijftien mensen, waarvan de meesten elkaar nog nooit hadden gezien. Voor Hans, de jongen rechts op de foto boven deze post, was het zijn eerste kennismaking met Spanje, met Salamanca en met de sociale vaardigheden van de Spanjaarden.  Hij gaat voor vijftien weken op stage bij een fruitteeltbedrijf in Lepe. Dat hadden de vrienden uit Burgos, de vriendin uit Salamanca en de familie uit Texas weer niet kunnen denken, dat ze op een balkon op de Plaza Mayor een jongen uit Nederland zouden ontmoeten die stage gaat lopen in Lepe. Even dachten ze nog dat het een grap was. Want Lepe, een kleine plaats bij Huelva, staat vooral bekend om de moppen, waarbij de Leperos altijd het slachtoffer zijn. In veel boekhandels zijn zelfs boeken te koop met mil chistes de Lepe, duizend moppen uit Lepe. Overigens staat ook het appartement waar wij waren te koop. Het appartement bestaat uit een kleine woonkamer, een slaapkamer, een keuken en twee balkons. Op de voordeur van Plaza Mayor 24 hangt dit telefoonnummer voor meer informatie: 699420866. Dit weekeinde werd de telefoon niet opgenomen.   

Vanavond zal de RiverBand weer optreden. José, de gitarist moest toegeven dat het niet de meest originele naam was die ze voor hun band hadden verzonnen, maar de naam van de band is wel het laatste waar iemand op het terras van de chiringuito Pacha Mama zich druk om maakt. De band zorgt voor een heerlijke sfeer op een heerlijke lokatie. De chiringuito staat aan de overkant van de rivier de Tormes en vanaf het terras heb je een prachtig uitzicht op de verlichte kathedraal van Salamanca. We waren er vorige week bij toen de RiverBand optrad, dat doet de band vanaf mei tot oktober op iedere donderdagavond vanaf een uur of tien ´s avonds, en soms ook op dinsdag- en woendagavonden. Bij ieder optreden staat een ander muziekgenre centraal. Nu was Gabriël uit Senegal te gast. Hij trad op met het vaste trio van de band, José uit Chili, Manuel uit Venezuela en Javi uit Salamanca. Het was een mooie cocktail. De chiringuito werd vorig jaar nieuw leven ingeblazen door een jong stel uit Salamana. Ze verhuren ook bootjes die aan de waterkant liggen. In de geschiedenis valt het niet te achterhalen maar misschien liggen de bootjes wel op dezelfde plaats waar ooit Padre Putas aan wal in ging om de hoeren van Salamanca naar de overkant te varen. De chiringuito is geen modern terras om te loungen en er zijn ook geen ligstoelen. Misschien verdienen de muren wel een nieuw laagje verf, maar aan de andere kant merk je aan alles dat de twee jonge ondernemers hun ziel in de chiringuito hebben gelegd. Je merkt het aan de mensen die er komen en aan de muzikanten die er spelen. Bij sommige nummers waan je je in een Cubaanse casa de la trova of een Peruaanse cantina. Veel mensen in Salamanca weten alleen de chiringuitos van Aldehuela te vinden, een stuk verder op langs de rivier, waar ook een van de gemeentelijke zwembaden ligt. Daar zou de Afrikaanse stem van Gabriël overstemd worden door de commerciële Spaanstalige muziek die daar uit de luidsprekers galmt.  

Terwijl ik de kop boven deze post typ probeer ik me voor te stellen hoe heerlijk rustig het dan hier zou zijn. Even geen geschreeuw meer bij de discussieprogramma´s op televisie, van de mannen in het café of de clubjes vrouwen op straat. Ex-premier Felipe González citeerde vorig jaar in een interview met El País een uitspraak van Manuel Azaña.  Als iedere Spanjaard zou praten over wat hij weet en alleen over wat hij weet, zou er een grote nationale stilte ontstaan, waar we gebruik van zouden kunnen maken om te studeren, zei de president van de Tweede Republiek ooit, wellicht in de jaren van de Spaane burgeroorlog, toen hij met de regering naar Frankrijk vluchtte. Het is een grote waarheid. In discussies gaat het er niet om wie de beste argumenten heeft, maar wie het langst aan het woord is, of het hardste praat. Niemand luistert in deze tertulias naar elkaar. Een politiek discussieprogramma van TVE heet 59 segundos. Langer dan  59 seconden mogen de gasten, politici en journalisten, niet aan het woord zijn. Na 59 seconden verdwijnt de microfoon in de tafel. Nog erger zijn de praatprogramma´s waar de laatste roddels van Spaanse beroemdheden worden doorgenomen. Wie daar het hardste schreeuwt , en dan het liefst met zoveel mogelijk krachttermen in een zin, krijgt daar flink voor betaald.  In Spanje bestaat geen poldermodel. Hier ben je links of rechts, voor de PSOE of de PP, voor Real Madrid of FC Barcelona, lees je El Mundo of El Pais. Als je het in Spanje over verzuiling wilt hebben, kun je het alleen maar hebben over de twee zuilen van Hercules, die keizer Karel V in de 16e eeuw toevoegde aan het wapen van Spanje. En die stonden tegenover elkaar, aan beide kanten van de straat van Gibraltar.  Door de crisis en de bezuinigingsmaatregelen wordt er overal in Spanje harder geschreeuwd dan ooit. Leraren en studenten zijn boos. De voetballers weigerde de eerste competitieronde te spelen. De 15 Mei beweging van de verontwaardigden is nog altijd actief. De vakbonden zullen binnenkort de straat op gaan. De apothekers in La Mancha gaan staken. Een Spanjaard wil het onderste uit de kan en doet geen water bij de wijn. Daar vindt hij zijn wijn ook veel te lekker voor. Die koppigheid werd door Goscinny en Uderzo treffend weergegeven in het boek van Astrix en Obelix in Hispania, waar Pepe, het door de Romeinen ontvoerde zoontje van een Iberisch stamhoofd steeds zijn adem inhield als hij zijn zin niet kreeg. Op de oversteek naar Spanje wilde hij op de boot alleen maar everzwijn eten en in een herberg wilde hij vis. Die Iberische koppigheid zit de Spanjaarden nog steeds in de genen en is een van de weinige karaktertrekken die de de Spanjaarden met elkaar gemeen hebben, of ze nu uit het Baskenland, Catalonië, Extremadura of Valencia komen. De politici van de EU die in 1986 voor het eerst met Spanjaarden om de tafel zaten, worden nog steeds ´s nachts badend in het zweet wakker als ze terugdenken aan de halsstarrigheid van de Spanjaarden die over iedere komma in een rapport urenlang konden dooronderhandelen. Dat zou volgens veel politici in Brussel ook de reden zijn dat de Spanjaarden zoveel miljoenen aan subsidies wisten binnen te slepen. Als een Spanjaard ergens zijn zinnen op heeft gezet, zal hij niet eerder opgeven tot hij zijn zin heeft gekregen. En hij kan daar heel ver in gaan. In sommige gevallen zelfs tot de dood er op volgt als de rabia, letterlijk hondsdolheid, maar ook vertaald als woede, het kookpunt heeft bereikt. Daar wist Azaña alles van.   

En dan heb ik het niet over die stoet van sponsoren die voor de wielrenners uitgaat, de reclamewagens die regelmatig een kind aanrijden en de toeschouwer bedelft onder goedkope rommel van petjes en waaiers en daarmee de meest ernstige vorm van hebzucht in de mens laat boven komen. Met de reclamekaravaan bedoel ik de cameramannen en -vrouwen die vanuit helikopters, achter op motoren en vanaf hoge stellages de televisiekijker trakteert op prachtige plaatjes van Spanje. De Vuelta a España is naast een strijd om de rode trui ook een reclamefilm over Spanje. Een vriend die de wielerronde volgt op de Belgische televisie vertelde me dat hij na de etappe van zondag, die door het hamdorp Guijuelo ging, alles weet over de jamón serrano, omdat de Belgische verslaggevers zich niet beperken tot louter informatie over de wielrenners en de etappe.  Als ik met met mijn groepen naar de stad  Ávila rij, dan blijken veel mensen bij het zien van de stadsmuren opeens de stad al te kennen van de Vuelta, waar de wielrenners altijd langs de stadsmuren rijden. En als ik het in Toledo over het keizerlijke wapen van Karel V heb, de adelaar met de dubbele kop, wordt me regelmatig gevraagd of ik ook de adelaar van Toledo ken, de wielrenner Federico Martín Bahamontes die in 1959 de Tour de France won en een klein wielermuseum in Toledo heeft. De Ronde van Spanje begon dit jaar letterlijk op het strand van Benidorm en zal voor het eerst sinds tijden weer naar het Baskenland gaan, omdat het daar weer veilig lijkt te zijn nu de ETA al twee jaar geen aanslagen heeft gepleegd. In het Baskenland hopen ze dat na de wielrenners ook de toeristen zullen komen. De directeur van de Vuelta sprak op de vertrekdag in Benidorm de wens uit om binnen een paar jaar te starten op een van de Canarische eilanden, bijvoorbeeld bij de oude vulkaan de Teide op Tenerife. Gisteren kwam de wielerkaravaan naar Salamanca, waar de individuele tijdrit werd gehouden. De stad had geen betere plaats voor de finish kunnen bedenken dan op de Plaza Mayor, voor het gemeentehuis. Het hele parcours was een mooi visitekaartje voor de stad. De wielrenners kwamen na hun tocht langs weilanden met steeneiken over de Romeinse brug de stad binnen. Vervolgens reden ze langs het art decomuseum Casa Lis en tot slot door de calle San Pablo, langs de kerk van Stefanus, waar het graf van de IJzeren Hertog van Alva  is, naar de Plaza Mayor, volgens de Belgische verslaggevers het mooiste plein van Spanje. Voor ons Nederlanders in Salamanca was het leuk meegenomen dat een landgenoot in de rode leiderstrui het plein kwam oprijden, al moest Bauke Mollema op hetzelfde plein het rood weer inleveren. Veel Spanjaarden die langs de truck van Rabobank kwamen, waar Mollema zich voorbereidde, herkende de Groninger pas na het bestuderen van de fanfoto´s. De Spaanse wielrenners van de Rabobank, Carlos Barredo en Luis León Sanchez kregen meer aandacht. Benieuwd of zij hun Nederlandse ploegmaten hebben uitgelegd wat het eerste gedeelte van de naam van de sponsor, Rabo, in het Spaans betekent. Letterlijk betekent het staart, maar het woord wordt ook populair gebruikt voor het mannelijk geslachtsdeel. Als Luís León of Carlos de grap zou maken, zouden we dat zomaar kunnen horen, want de wielrenners zijn altijd dicht bij het publiek. De sfeer rond de truck van Rabobank was de hele dag ontspannen. Echtgenoten en vriendinnen van de wielrenners liepen de truck in en uit of zaten naast hun geliefde aan een bekertje koffie. De wielrenners bereidden zich op de hometrainer voor de truck voor met tegenover zich de toeschouwers. Dat zullen we in de kleedkamers van FC Barcelona en Real Madrid wel nooit zien, dat de supporters zo maar even binnenlopen als Ronaldo op de massagetafel ligt of als Guardiola zijn spelers de laatste instructies geeft.