Dit is de Kaap van Finisterre, of Fisterra, zoals ze in Galicië zeggen. Al in de tijd van de Romeinen werd deze naam aan de kaap gegeven. Voor hen was dit punt het einde van de wereld. De kust heet daarom ook la costa de muerte, de kust van de dood. Want vanaf deze plaats zag men iedere avond de zon in de zee sterven. Het einde, de dood, de woorden zijn verweven met de kaap. Tot op de dag van vandaag. Voor de pelgrims die vanuit Santiago doorlopen naar de kaap is dit het definitieve einde van hun tocht, en veel vissers voeren in de gevaarlijke zee rond Finisterre een strijd met de dood. Vier jaar geleden kwam ik als pelgrim aan op de kaap. Maar ik was er niet meer bij toen ‘s avonds bevriende pelgrims de zon zagen ondergaan en een aantal 
kledingstukken verbrandden, een ritueel dat teruggaat naar de donkere middeleeuwen. Vorige week was ik er met een groep toeristen. Het was het einde van de reis, de volgende dag vloog de groep weer naar Amsterdam. Voor mij was het het einde van het reisseizoen op Europees grondgebied. Het seizoen begon dit jaar in maart op Tenerife en langs Madrid, Toledo, Segovia, Ávila, Malaga, Ronda, Sevilla, Córdoba, Granada, Alhama de Granada, Trujillo, Cáceres, Yuste, Plasencia, Salamanca, León, Oviedo, Bilbao, San Sebastián, Pamplona, Zaragoza, Barcelona, Vitoria Gazteiz, Burgos, Ponferrada en Santiago de Compostela, kwam ik aan op Finisterre. Het seizoen gaat verder aan de andere kant van de grote plas. Morgen naar Cuba en dan in november nog een reis door Perú, Bolivia, Argentinië en Brazilië.
Tags: Finisterre
